Hallo allemaal,
Graag stel ik me even voor, want ik ben immers binnenkort de grote zus van Zazou! Mijn naam is Youk en ik woon sinds april 2000 bij Jeroen en Inge. Ik ben geboren op 24 september 1996, dus ben al aardig op leeftijd voor een Duitse herder. Mijn vorige bazen wilde mij niet meer hebben en daarom ben ik in het hondenweeshuis terecht gekomen. Op een dag kwamen Inge en Jeroen naar mij kijken. Ik had weinig hoop meer, omdat al het bezoek hiervoor mij te onaardig vond. Mensen vonden het stom dat ik niet met andere honden kon opschieten, niet overweg kon met katten of andere dieren,een hekel had aan autorijden, er voor zorgde dat niemand het huis in kwam of er anders niet heelhuids uitging, mijn tanden liet zien naar kinderen en onbekenden, mijn uitlater zo snel mogelijk aan de lijn van A naar B wilde brengen en dat ik allerlei regels voor mijn onderdanen verzon.
Ik mocht een wandelingetje met ze maken, en weet nog dat ik me toen ontzettend voor ze heb uitgesloofd. Ik heb ze over de straat gesleurd, heb alle mensen en honden bij ze weggejaagd en laten zien hoe je de katten in het asiel (in de buitenren) de stuipen op het lijf jaagt. Blijkbaar vonden ze mij heel stoer, want na de wandeling wilden ze mij wel hebben. Sindsdien woon ik bij hun en ik moet zeggen dat ik in de afgelopen 10 jaar heel erg ben veranderd. ..
Mijn eerste openbaring was dat de bazen mij duidelijk maakten dat de konijnen op het balkon er niet waren om op te eten…..Om te laten zien dat ze me konden vertrouwen deed ik altijd alleen zachtjes mijn bek om het konijn om ze vervolgens geheel bekwijld weer los te laten. Lachen joh, die heikneuters bleven gewoon zitten. Ik heb toen besloten dat alles wat de bazen in huis halen, door mij zou worden geaccepteerd. Hun vonden het leuk, dus dan strijk ik mijn poot maar over mijn hart…..
Tot mijn schaamte moet ik daardoor wel toegeven dat ik nu samenwoon met 6 katten en 11 kippen. De eerste kat was Billy, die mij een lel op mijn neus heeft verkocht toen ik hem voor het eerst ontmoette. In plaats van weg te rennen, bleef ie zitten. Nu vraag ik je……Wat een arrogante kwal is dat zeg! Tegenover de baas doe ik alsof ik hem niet mag, maar als ze er niet zijn, liggen we samen op de bank (bloos). Billy gaat ook altijd met ons mee wandelen. Soms rende ik achter hem aan (nu gaat t niet meer), omdat ie wat moet afvallen. Die dikzak eet mijn eten nog op als ik niet kijk! Dus af en toe liet ik hem even rennen. Ik heb buiten ook de taak om hem te beschermen want soms wordt die eikel achterna gezeten door andere honden. Met zijn dikke buik kan ie namelijk niet zo hoog in de boom klimmen. Omdat de baas het gaaf vindt, jaag ik de andere honden dan weg zodat Billy weer uit de boom (nou ja, van de stam want verder komt ie niet….) kan komen. Op een dag kwamen de bazen thuis met 2 baby-katjes. Ze waren ziek en ik heb toen heel veel op ze gepast. Ze zijn bang voor alles en iedereen (zelfs voor de bazen), maar ze zijn niet bang voor mij! Ik krijg zelfs kopjes van ze…..Blijkbaar was dat nog niet genoeg, want op een dag had de bazin een kattenbeest in de duinen gevonden. De baas wilde hem houden, en ze doopten hem tot Harry. Dat is ook een portret hoor. En dom joh! Hij steekt zo de straat over, zonder te kijken. Op een keer stond ie midden op straat toen er een peloton wielrenners aan kwam. Ik deed net of ik er niet bij hoorde, wat een dombo. We stonden gewoon voor lul!
Naast alle huisdieren moest ik ook in training. Toen ik pas bij de bazen woonde, gingen we naar een hondenschool. Ik vond het er stom en ik merkte dat de bazin ook heel zenuwachtig werd omdat we iedere keer aan de kant moesten gaan staan. Ik zou de training verstoren???? Wat een stomme mensen zeg! Mijn bazin had toen besloten dat ze mij zelf wel op zou voeden. Vanaf dat moment heb ik langzamerhand leren toegeven dat ik eigenlijk niet zo n goede leider ben. Mijn bazen bleken daar toch beter in te zijn. Niet altijd hoor, dus de eerste jaren heb ik nog wel eens het initiatief moeten nemen bij bepaalde zaken. Tja, als niemand anders het doet…..Ze vloekten toen nog wel eens op mij, zoals die keer dat ik de staartveren van die knobbelgans in mijn bek had. Oeps dat mocht blijkbaar niet…… Omdat ik graag bij ze wilde blijven, heb ik allerlei kwaliteiten ontwikkelt. Zo kan ik heel goed luisteren, vind ik alle ballen terug die de baas ‘verkeerd in de bosjes’ mikt, haal het speelgoed uit het water, hielp met de tuin omspitten en waak over het huis. Daarnaast volg ik alles op de voet, zodat ik altijd in de buurt ben als ze me nodig hebben.
In 2002 ging mijn bazin met andere honden werken. Stik jaloers was ik, toen ze thuis kwam van haar werk al ruikende naar andere honden! Het had wel een positief effect op haar leiderschap. Opeens begreep ze me veel beter. Naarmate de jaren volgden, kon ik mijn leiderspositie geheel opgeven. Nu loop ik altijd los op straat, negeer andere honden en tolereer onbekenden en kinderen zolang ze geen aandacht van mij vragen. Eindelijk kon ik die stapjes terug doen, die ik eigenlijk altijd al had willen doen. En nu….Nu geniet ik van mijn pensioen. Ik ben bijna 14 en mijn lijf werkt niet meer zo mee.…. Soms waan ik mij nog jong en probeer dan te rennen. Dan val ik zomaar om en hoop ik dat de baas het niet heeft gezien. Ik weet namelijk dat het ze veel verdriet doet. Maar ik zal ze tot het einde toe trouw blijven! Uiteindelijk weet ik dat ze sterk genoeg zullen zijn om mij los te laten. Op weg naar de eeuwige jachtvelden waar ik weer als een jonge pup kan rondrennen…….. Maar nu nog even niet!
Youk, Lieve Youk!!!
Het is nu Vrijdag 30 juli en onze ouwe dame wordt nu echt oud. Best wel moeilijk om te zien soms. Haar koppie nog zo jong en haar voorkant nog zo goed. Maar dan die achterkant die niet meer wil wat onze schoonheid nog zo graag wil. De tranen zijn al rijkelijk gevloeid en dat zal met vlagen terugkomen. Het is zo moeilijk om te bepalen wanneer je je grote liefde haar rust moet gunnen. Gelukkig is het nu nog iets te vroeg. Kan ze nog mee met de doggy kar en Zazou bovenop. Dat wordt elke dag dat ze er nog is een feest. Misschien doe ik dit wel om het voor mezelf een beetje te verwerken. Wegschrijven helpt? Wie weet. Ik weet wel dat ze een fantastisch leven bij ons heeft gehad en nog heeft. Ze kan dan niet zo'n lange wandeling meer maar naar de vogels, geiten, paarden, herten en Jopies kijken vind ze maar wat leuk. Zazou heeft voor een kleine opleving gezorgd. Dat was zo leuk om te zien. Soms brommen dat ie te druk is en dan weer naast elkaar in slaap vallen op het kleedje van de oude dame. Eten wordt ook wat moeilijker. Ze weigert soms. Gelukkig haalt ze dat weer in een uurtje later. Dan kan ze tenminste haar pijnstilling krijgen. Dit is niet meer de ouderwetse pil maar een vloeibare vorm geworden die met een spuitje in haar mondhoek gespoten wordt. Gelukkig vind ze dit niet zo vies al gaat haar tong wel 50 keer over haar bek om de boel weer schoon te krijgen. Ach, gaan we toch lekker een kort rondje lopen en vreet je toch en paardendrol als de baas even niet kijkt. Ook die meurmuil van je heeft zijn charme. Ze kijkt je nog steeds verliefd aan en wil je een lik geven... Net op tijd heb je haar actie door voor je hele bakkes naar paardenpoep ruikt. Morgen gaan we weer lekker even weg en zeker nu zullen er een hoop filmpjes gemaakt worden. Kunnen we later nog eens terugkijken hoe lief je voor ons was. Als je me zo aankijkt weet ik me ook goed te herinneren dat de baas een keer een leuke bal voor je had gekocht. Fraaie was dat die bal iets harder was als normaal en toen de baas m naar je gooide je plots een stukkie tand kwijt was van voren. We schrokken ons dood. En jij maar denken ... kom op nou, gooi die bal nou... We zullen dat schaap (en die boer) en die gans ook nooit vergeten. Opa was altijd een favoriet van je. Net als Jopie. Met Opa ging je altijd naar de tennisbaan en mocht je soms ook achter de bar liggen tijdens de bardienst. Nou niemand haalde het in zijn hoofd om ff snel wat te gappen uit de keuken hoor.
Het is nu 15 augustus en je hebt je ups en downs. Maar dat mag op deze leeftijd. Inmiddels is er ook een Mercedes onder de hondenkarren bijgekomen. Heb je meer ruimte in en hij rijd een stuk beter als de doggyride. Het panbos wordt veelvuldig aangedaan en ook het water lijkt nog steeds een enorme aantrekkingskracht op je te hebben. Soms moeten we nog best rap zijn om je tegen te houden want dat gezwieber richting water is niet zo goed voor je. Dat kan ook rustig. Dan kan je tenminste nog even wat langer genieten. Want als je te moe wordt op deze leeftijd dan moet je wat langer rusten voor je weer verder kunt. In je situatie is de afgelopen twee weken niet heel erg veel veranderd. Ze gaat achteruit maar gelukkig niet met sprongen. Zolang er nog kwaliteit van leven is en de zin is er nog dan blijf je lekker met ons de hort op gaan. We hopen stiekem dat je je verjaardag nog haalt op 24 September. In ieder geval staat er voor het laatste weekend van Augustus nog een vakantie in de planning waar we hopen dat je met ons van kunt genieten. De Mercedes kar & Doggyride gaan mee en de fietsen blijven niet achter. Lekker op pad door de Veluwe & Kootwijkerzand met de bek open om je heen kijkend. Laat die lel van een tong maar wapperen meid. Heerlijk.
Het is nu maandag 25 oktober en morgen om 10 uur zul je niet meer bij ons zijn. Jezus wat is dit moeilijk. Tranen met tuiten en ze zijn niet te stoppen. Net je laatste avondwandeling gelopen. Jij in de kar samen met ons twee baasjes langs de weg richting panbos. Halverwege weer terug en heb je nog even lekker kunnen snuffelen tegenover tuincentrum Moerkerk. Youk ik hou van je, ik ga je zo missen meis. Gelukkig kunnen we afscheid van je nemen bij Opa & Oma in huis. Dit voelt goed bij ons. Daarna mag je mee naar Stompwijk. Daar is het dierencrematorium en om 13:30 uur hebben we een afspraak kunnen maken. Gelukkig kon dit nog en kunnen we je naderhand meenemen in een urn. We hoeven je niet achter te laten lieverd. Wat ben je er altijd voor ons geweest meid. Achter de Jopies aanrennen kan morgen weer voor altijd op de eeuwige jachtvelden. Dag lieve Youk. Ik ga nog even een paar knuffels bij je halen nu het nog kan.